Le Petit Prince een verhaal met een dubbele bodem

Adieu , dit Ie Renard. Voici mon secret. II est tres simple: on ne voit qu'avec Ie cceur. L'essentiel est invisible pour les yeux.
(uit "Le Pet» Prince" van Antoine de Saint-Exupóry)

De realiteit bevatten, de werkelijkheid kennen, de waarheid ontdekken. Is dit niet de betrachting van de mens sinds eeuwen? De werkelijkheid verklaren via wetenschap of kunst... Slagen wij daarin? In hoeverre vertelt kunst iets over de werkelijkheid, in welke mate verklaren wij de werkelijkheid via fantasie? Zijn wij op de juiste weg met onze maatschappij die de rede als nieuwe god genomen heeft?

Een klein jongetje gaf mij het antwoord.

Les particules élémentaires

Grote geleerden en filosofen zoeken naar de antwoorden op alle levensvragen, onderzoeken de natuur in zijn kleinste elementen. Atomen worden opgedeeld en opgedeeld: ionen, protonen en nog verder: fotonen, bosonen.-.en nog verder., de grens tussen materie en energie vervaagt, maar de vragen blijven..... Naarmate we onze realiteit steeds verder opdelen, groeit het mysterie. En neemt zelfs waanzinnige proporties aan: Geleerden stellen vast die bepaalde elementaire deeltjes simultaan op twee plaatsen zijn. Soms lijkt bij die elementaire deeltjes, het gevolg eerder te bestaan dan de oorzaak....

De geboorte van mijn "universum".

Daar zat ik, gebogen over een stuk papier, het tekenpotlood, werkeloos naast het blad. Ik sloot de ogen en zuchtte diep. Ik moest mij inleven in een universum van kleine planeten met eenzame bewoners, van pratende en wijze vossen, van gek geklede mannetjes met een lange sjaal, van ijdele rozen.... Plots schoot mij een fragment van "Le Petit Prince" door het hoofd. Op het ogenblik dat hij terug zou keren naar zijn planeet zei hij:

-Tu comprends. C'est bien trop loin. Je ne peux pas emporter ce corps-le. C'est trop lourd...Mais ga sera comme une vieille écorce abandonnée. Ce n'est pas friste, les vieilles écorces.
(uit "Le Petit Piince"van Antoine de Saint-Exupéry)

Ik voelde dat een enorme concentratie nodig zou zijn. Om het universum van "Ie petit prince" te scheppen, zou ik alle rede, alles wat mij aan deze wereld bindt, moeten laten vallen. "Tout ca, c'est bien trop lourd".

Ik moest werken zonder rationeel plan maar met een creatief plan....Van dat ogenblik wist ik mijn universum zou ontstaan door de wisselwerking van beelden in mijn hoofd en de materialen. Dat ik de stoffen zou moeten voelen en ruiken en dat dan de beelden in mijn hoofd zouden komen. Het concept zou vaak veranderen omdat de stof mij dat influistert. En de beelden in mijn hoofd zouden de stof vaak in rare vormen dwingen. Alle macht aan de verbeelding en de intuitiviteit. Dit houdt een risico in, maar het is het waard. Dit is artistieke vrijheid. Mijn creaties zullen altijd experimenten zijn, omdat ze niet beredeneerd zijn.

Een creatie vanuit het hart

Daar defileren ze allen. Eén voor één komen ze op. Eén voor één vertellen ze een stukje van het verhaal. Uit de kleinste elementen ontstaan structuren en kleuren van liefde en passie en dood. Gehuld in deze structuren en omhuld door deze kleuren, schrijden ze aan ons voorbij. IJdele en trotse vormen en in hun midden, een klein jongetje in het wit gehuld, dat onwetend de centrale boodschap brengt.

Als kunstenaar orden ik uiteindelijk de kleinste deeltjes, leg ik ze de structuren op, ontsproten aan mijn hart, vorm ik ze volgens de beelden die diep in mijn ziel verborgen lagen en eindelijk via de catwalk de wereld binnenstappen

Wij worden echter verblind door de kleuren, de kleren en de schoonheid der vrouwen. Maar laat ons nooit vergeten dat onder die rode schoonheid een bange mens zit met een klein hartje, als een roos onder een glazen stolp. Een nietige mens met een nietig doel voor ogen, die, misschien zonder het te weten, alleen maar naar liefde dorst.

Wanneer de défilé voorbij is, is mijn betovering van de kleine deeltjes verbroken, verdwijnen de structuren weer en gaan de mensen huiswaarts. Ik blijf alleen achter met in mijn hart de hoop dat de boodschap als een klein zaadje rust in de zielen de toeschouwers zodat op een dag bij sommigen van hen de realiteit van de fantasie als een roos zal open bloeien... moge het zo verder gaan tot in de eeuwigheid.